شنبه پنجم مهر ۱۳۹۹ ساعت 22:6 توسط باستان شناس آینده
|
به نام او
از اونجایی که منم جز آدمهایی بودم که برای رسیدن به رشته مورد علاقه خودم خیلی ریسک کردم و در سن بالاهم سراغ این علاقه رفتم علاقه ی که از سالهای ابتدایی که خودمو شناختم در من بود ولی خب متاسفانه بخاطر بالا و پایین روزگار نشد درست انتخاب کنم و درست برم سمتش.....
در نتیجه باعث شد سالها از خواسته ام جا بمونم!
حالا اینجا دو انتخاب داشتم که سالهای بیشتری رو از دست بدم بخاطر اینکه سالها گذشته و بقیه هم خراب کنم و بعدا بازم حسرت بخورم که کاش چندوقت قبلش شروع میکردم!
من ترجیح دادم شروع کنم یه جمله میگه ادم سراغ کاری که دوست داره میره و حتی اگر شکست بخوره دیگه دلش نیمسوزه چون سراغ خواسته قلبی خودش رفته !
ولی اینکه رهاش کنی همیشه با خود خواهی جنگید و خواهی سوخت که شاید جور دیگه ای رقم میخورد !!!!
و اگر میرفتم چی میشد و اینکه میگن ادم در لحظه مرگ برای کارهای که نکرده بیشتر از کارهای که کرده افسوس میخوره
من برای اینکه کنکور بدم از شغلم در اومدم و در همون چند ماهه حدود 20 میلیون فقط از نظر حقوق ضرر کردم
و هیمنطور هزینه های زندگی و روزمره ای که داشتم این رقم تا خود کنکور چیزی در حدود 30 میلیون شد .......
شاید برای خیلی ها این رقم چیزی نباشه و خنده دار باشه ولی خب بحث سال 1397 هست و برای شخصی مثل من از یک سطح معمولی جامعه رقم کمی نیست و نبوده....... ولی بخاطر ارزوهام اینکارو کردم
و اینکه میدونم من رشته ای رو انتخاب کردم که حتی 1% هم دیگه بحث احساس در میون نبوده بلکه همش از شناخت و اهدافم بوده ....
اینطور نبوده که از سر شور و یه چیزی شنیدم برم دنبالش شاید اوایلش اره ولی موقع انتخاب هرگز....
بقول معروف خبری از در باغ سبز نبود....
رشته ای که آینده شغلی اون بخاطر اینکه در ایران خیلی مهم پنداشته نمیشه اصلا امیدوار کننده نیست
ما سه گرایش داریم در ارشد و دکتری در رشته باستان شناسی
پیش از تاریخ
دوره تاریخی
و دوره اسلامی
و من علاقه ام دوره پیش از تاریخه که این دوره از دو دوره دیگه بازم فرصت شغلی کمتری دارن... و عمده استخدام های مربوطه هم برای گرایش دوره اسلامیه !
خب ... این تا اینجای قضیه........
از طرفی هیچ جایی برای حمایت و ابراز علایق ما وجود نداره ... نه اینکه نباشه هست ولی خب کسی مشوق نیست وبراش مهم نیست......
حالا حرفم برای اون دوستانی هست که تجربی میخونند و خیلی هاشون شاید سنشون رفته بالا میخوام بگم اصلا نترسید شروع کنید حتی اگر شکست خوردین میدونید تلاشتون رو کردین و هرگز حسرتی رو دوش خودتون ندارید که بگید شاید میشد
و هرگز دیر نیست
بعضی میگن از یه سنی به بعد دیگه پزشک شدن غیر ممکن یا خوب نیست مثلا از 30 سالگی به بعد چون میگن باید تخصص بگیرن ولی اینطور نیست همه نباید متخصص بشن خیلی ها یه پزشک عمومی خوب خواهند شد و این بستگی به تلاش در مدت تحصیل داره و همینطور بروز شدن با مقالات جهانی و کارهای عملی .......
حتی اگر چهل سالته و رویای پزشک شدن داری اصلا تردید نکن تو در 50 سالگی میتونی در دوره تخصص خودت باشی یا اینکه 47 سالگی یک پزشک عمومی باشی
پس دست از رویاهات نکش....
چون اگر هرکار دیگه داشته باشی و یا کارگر باشی باید تا زنده ای کار کنی پس چه بهتر یک شغل با وجهه بالای اجتماعی
بخاطر آرزوهات تسلیم نشو
هیچ وقت
تمام.
#بیستُ_هشت_سالگی
( 